Abdijdagen in Egmond, impressie van een gast

Gepubliceerd op Gecategoriseerd als nederlands

Het was tijdens de eerste Storm van de Zomer van 2024 dat we aan de tafel zaten van de Sint-Adelbertabdij in Egmond.

Wij, Seven Sisters, werden uitgenodigd om deel te nemen aan de vrede en gebeden die gedurende een millennium tussen deze muren in praktijk zijn gebracht. Wij kwamen langs en leunden op de stevige rots van de liturgie uitgevoerd door de monniken met de aanwezigheid van de Onzichtbare die misschien wel juist daardoor zo tastbaar aanwezig was.

De storm omringde onze stilte.

Lieselotte de Witte, een van de gasten schrijft:

Dit zegt alles: de deur naar de ontbijtzaal kan op slot, maar is om 01.30
uur gewoon open. Ik lig al uren wakker en ga de trap af om een
boterham te smeren. Misschien dat een vollere maag me helpt verder de
nacht in. En ik haal gelijk ontbijt in mijn kamer zodat ik kan uitslapen. Met
een paar boterhammen met pindakaas en een appel keer ik muisjestil
terug naar het gastenverblijf.


Ik ben begin juli met zes vrouwen drie dagen in Abdij van Egmond. We
beleven een stilte- en schrijfretraite onder leiding van Janneke Huisman.
Dit is wat een klooster moet zijn, denk ik gaandeweg. Liefde in de daden
.


Zo ervaar ik mijn tijd daar. Het valt me direct op in het eten. Er is
zelfgemaakte pindakaas en jam. Het brood, de melk, de hagelslag,
volgens mij is alles biologisch. De middagmaaltijd is een warme. Soep,
een eenvoudig pastagerecht en een mousse toe, versierd met een
muntblaadje en wat aalbessen uit de tuin.

Er spreekt liefde en lol uit de kookkunsten van de monniken. De speelsheid, de lol, zit ‘m vooral in dat toetje. Een paar besjes hier, een muntblaadje daar. Alsof de kok met liefde strooide, maar dan letterlijk, met de garnering.


Het gebouw maakt me vreugdevol stil. De kunst aan de muren, de muur
vullende gekleurde glas zonder lood ruit vlakbij de ontbijtzaal, de
properheid. Vloeren glimmen van geluk.

In de gang naar de kerk, vanaf de hal linksaf. En naar de refter, daar rechtsaf. De vloeren met oude roodstenen tegels zijn met een laagje glans bedekt. Geen stofje te
bekennen. Hoog lopen de gewelfde bakstenen plafonds. Het ruikt er een
beetje als in een vochtige grot, de stenen geven een typische geur af.

De stilte die ik in de retraitedagen hier ervaar is gevuld met liefde. Is
geankerd in God. God heeft er zin in, in dit klooster, dat is wel duidelijk.
Er is een warme gelijkwaardigheid voelbaar tussen de broeders en ons,
de gasten. Een knikje, een groet, een gesprekje in de wandelgangen, het
is er allemaal.


Een van de oudere broeders rommelt in de hal net voor een mis met z’n
mobiele telefoon. We hebben even een verstandhouding. Zelf ben ik ook
niet zo digifris, deel ik met hem. Hij zegt blij te zijn op z’n minst te weten
hoe hij zijn telefoon kan uitzetten. In de dienst die volgt, er zijn er zes op een dag, zie ik deze oude heer nog voor het einde zijn telefoon al pakken en wat onzeker op het schermpje tikken. Een andere pater snuit luidruchtig zijn neus. Er wordt soms zonder schroom stevig gegeeuwd.

Ja, ze zijn in dienst van God, deze mannen, maar toch ook vooral mens. En dat is precies wat dit verblijf voor mij zo fijn maakt.

Ja, ze zijn in dienst van God, deze mannen, maar toch ook vooral mens.
En dat is precies wat dit verblijf voor mij zo fijn maakt.
Van heel dichtbij beleven we hoe elf broeders hun prachtige klooster
bewonen. Golven we mee op het ritme van hun leven, hun liefde voor
God en zeker ook de strakke toewijding daarin. Ondertussen schrijven
we een eigen psalm, stukjes levensloop en levensdromen op. En
wandelen tussen alle klooster- en schrijfactiviteiten door de storm aan
zee waar we de indrukken uit onze hoofden laten waaien.

Ondertussen schrijven we
een eigen psalm,
stukjes levensloop en
levensdromen op.


Het vertrouwen onderling is zo groot dat ik na een paar dagen met
broeder Sjors in de ontbijtzaal kortsluit dat ik de koffie uit de automaat
minder lekker vind.
“Ja”, zegt hij, “dit is wat we hebben gekregen, deze apparaten.” Elders,
vertelt hij me, in ander kloosters waar hij soms komt, is het inderdaad
lekkerder. We kunnen er samen vrijelijk om lachen. Ergens doet het er
natuurlijk niet toe. Al geeft een goede cortado mij ook altijd een heel fijne
geestelijke ervaring.
De open deur naar brood en fruit ’s nachts, waar ik dankbaar gebruik van
maak, zegt me alles over de gastvrijheid van dit klooster.
Het grappige is, dat na het onderonsje met broeder Sjors, de koffie
ineens beter smaakt.

Het weekend heeft me veel gebracht, ik denk er nog over na hoe dat verder vorm krijgt in de toekomst.
Juli, 2024
door Lieselotte de Witte

P.s. Op mijn vraag in de laatste Van Mijn Keukentafel email of je eens mee zou willen kwamen direct 2 reacties van belangstellenden. Mooi natuurlijk. Maar bij 5 geïnteresseerden zet ik iets nieuws open. Het september retraite zit helemaal vol. Overweeg je om in de toekomst mee te gaan naar Egmond: laat het per omgaande weten.

Jannekeonderweg.nl/contact (Ja, ik wil mee naar Egmond).

vriendelijke groet, Janneke

(De foto’s zijn afgelopen dec ’23 genomen toen Jelle en ik een dagje samen naar Egmond gingen om te ervaren of dit een geschikte retraite plek zou zijn.) Je weet inmiddels de uitkomst…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *